Η θυσία του υποβρυχίου "Πρωτεύς" πριν ακριβώς 70 χρόνια

Σαν σήμερα, πριν 70 χρόνια, την νύκτα της 29ης Δεκεμβρίου 1940, το υποβρύχιον “Πρωτεύς” με κυβερνήτη τον πλωτάρχη Μιχ. Χατζηκωσταντή, κατά την διάρκεια διατεταγμένης περιπολίας στην Αδριατική, συνάντησε εχθρική νηοπομπή ισχυρώς προστατευομένη, η οποία μετέφερε στο Ελληνοϊταλικό μέτωπο την περίφημη μεραρχία Αλπινιστών “Λύκοι της Τοσκάνης” .

Κατά της νηοπομπής αυτής επετέθη εξ εγγυτάτης αποστάσεως (200 μέτρων περίπου) , εκτοξεύοντας έξι τορπίλλες κατά των οπλιταγωγών “Italia” , “Piemonte” και “Sardegna” , επιτυγχάνοντας την βύθιση του τελευταίου, εκτοπίσματος 11.452 τόννων. Όπως ήταν αναμενόμενο, το υποβρύχιον “Πρωτεύς” κατεδιώχθη υπό των συνοδών Ιταλικών αντιτορπιλλικών και πληγέν υπ΄αυτών καιρίως , απωλέσθη αύτανδρον.

Στην μνήμη του κυβερνήτου πλωτάρχου Μιχ. Χατζηκωσταντή, του υπάρχου πλωτάρχου Γ. Μαριδάκη και των 46 ανδρών του πληρώματος του υποβρυχίου “Πρωτεύς” , γράφονται οι γραμμές αυτές.

Γιά να μαθαίνουν οι νεώτεροι και γιά να μην ξεχνούν οι παλαιότεροι…

Μιχάλης Σ. Βάρδας


Εδημοσιεύθη στην ιστοσελίδα antinews.gr , την 29ην Δεκεμβρίου 2010 υπό τον τίτλον
" Γιά να μαθαίνουν οι νεώτεροι και γιά να μην ξεχνούν οι παλαιότεροι " .

Καταστρέφοντας την Πατρίδα μας και εξαθλιώνοντας τον Λαό της

Πριν από λίγες ημέρες συζητήθηκαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) οι προσφυγές δικηγορικών συλλόγων και άλλων φορέων που ζητούσαν να ακυρωθεί το διαβόητο Μνημόνιο (Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης) . Οι εισηγήτριες Σύμβουλοι Επικρατείας κυρίες Μαίρη Σάρπ και Σπυριδούλα Χρυσικοπούλου πρότειναν να απορριφθούν οι προσφυγές των αιτούντων αφού το Μνημόνιο επεβλήθη "γιά λόγους δημοσίου συμφέροντος" και "πέραν της αποτροπής κινδύνου πτωχεύσεως της χώρας, με τα μέτρα αυτά, τα οποία εντάσσονται στο πλαίσιο ενός εμπροσθοβαρούς προγράμματος δημοσιονομικής εξυγίανσης, επιδιώκεται, περαιτέρω η εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών κατά τρόπο διατηρήσιμο και βιώσιμο".
Συνεχίζουν δε οι εισηγήτριες του ΣτΕ με την...καινοφανή άποψη ότι"εντός του πλαισίου αυτού, επιδιώκεται η μεσοπρόθεσμη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος και η αναστροφή της αυξητικής πορείας του δημοσίου χρέους, στόχοι, δηλαδή, η επίτευξη των οποίων εκτιμάται ότι θα συμβάλει στην ταχεία επάνοδο της χώρας στις διεθνείς αγορές κεφαλαίου" !!

Από που άντλησαν τέτοια αδικαιολόγητη αισιοδοξία οι δύο κυρίες εισηγήτριες ; Διαθέτουν,πλην των νομικών,και οικονομικές γνώσεις ; Ποιές οικονομικές εφημερίδες ελληνικές και ξένες παρακολουθούν; Ποιός ή ποιοί τις διόρισαν εισηγήτριες σε ένα τόσο σοβαρό θέμα και με ποιά γνωστικά, του αντικειμένου, κριτήρια εκυρώθη ο διορισμός τους ;
Μήπως μπορούν κάποιοι νομικοί αναγνώστες της εγκρίτου εφημερίδος σας , που τυχαίνει να είναι οπαδοί και υποστηρικτές του επαχθούς Μνημονίου,να μας ενημερώσουν σχετικώς;
Από που λοιπόν οι κυρίες αυτές φαντάσθηκαν ότι μπορούν να συμβούν όλα αυτά τα οποία εισηγήθηκαν στην Ολομέλεια του ΣτΕ ; Τα πολύ πρόσφατα γεγονότα και τα αντικειμενικά δεδομένα τις διαψεύδουν με τον πιό κατηγορηματικό τρόπο ! Γιατί μία χώρα με δημόσιο χρέος 126% επί του ΑΕΠ το 2009 δεν μπορεί να δανεισθεί από τις Αγορές και θα μπορεί να δανεισθεί το 2013, με 168% δημόσιο χρέος ; Με βάση ποιό συλλογισμό ενόμισαν ότι μπορεί να υπάρξει αποφυγή πτώχευσης, όταν το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα του Μνημονίου θα είναι η εκτίναξη του δημόσιου χρέους ; Μήπως γνωρίζουν έστω και μία επιχείρηση ή ένα νοικοκυριό που να απέφυγαν την πτώχευση απλώς αναζητώντας νέα δάνεια γιά να
εξακολουθούν να πληρώνουν τα παλαιά ; Χωρίς να το αντιλαμβάνονται ομολογούν ότι η Πατρίδα μας πρέπει πρώτα να εξαθλιωθεί, γιά να μπορέσει μετά να ξαναβγεί στις Αγορές γιά να δανεισθεί εκ νέου !!!

Οι κυρίες Σύμβουλοι Επικρατείας, όπως και όλοι οι άλλοι αφελείς ή ιδιοτελείς θιασώτες της οικονομικής υποδούλωσης της Πατρίδας μας αποφεύγουν να απαντήσουν και να λάβουν θέση στο εξής ερώτημα : Οταν μία χώρα ευρεθεί μπροστά στο δίλημμα να μην μπορεί να ικανοποιήσει ταυτόχρονα τις πιό βασικές και άμεσες ανάγκες της πλειονότητας των πολιτών της , και, τις απαιτήσεις των δανειστών της , τότε τι
είναι αυτό που προέχει ; Οι ζωτικές ανάγκες της χώρας και του λαού της ή οι απαιτήσεις των δανειστών της;

Η σημερινή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προτάσσει τις απαιτήσεις των δανειστών και η Ιστορία θα την κρίνει αυστηρά. Καμμία κυβέρνηση δεν νομιμοποιείται πολιτικά και ηθικά να θυσιάζει τον λαό της για να εξυπηρετήσει τα ξένα συμφέροντα . Ακόμη και το Διεθνές Δίκαιο αναγνωρίζει στην χώρα που θα ευρεθεί σε κατάσταση ανάγκης (state of emergency) , όπως είναι το ενδεχόμενον μιάς πτώχευσης, το δικαίωμα να αρνηθεί να
εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της έναντι των δανειστών της, προκειμένου να μην θιγούν τα δικαιώματα και οι κρίσιμες ανάγκες των πολιτών της και να μην απειληθεί η εσωτερική έννομη τάξη και ασφάλεια.

Γιά την Ελλάδα μάλιστα υπάρχει και πρόσφατο ιστορικό προηγούμενο : Το 1936 η Ελλάδα του Ιωάννου Μεταξά αρνήθηκε να συνεχίσει την αποπληρωμή δανείου που είχε συνάψει με την βελγική τράπεζα Societe Commerciale de Belgique. To Bέλγιο προσέφυγε στο Διεθνές Δικαστήριο της Κοινωνίας των Εθνών. Στις αιτιάσεις της βελγικής κυβέρνησης , η δικτατορική κυβέρνηση της Ελλάδας αντέτεινε ότι ευρίσκεται σε αδυναμία να πληρώσει την βελγική τράπεζα διότι αυτό θα έθετε σε μεγάλο κίνδυνο την κατάσταση του λαού της χώρας μας. Στο σχετικό υπόμνημα ανεφέροντο και τα εξής σημαντικά :"Η ελληνική κυβέρνηση, ανήσυχη γιά τα ζωτικά συμφέροντα του ελληνικού λαού, για την δημόσια διοίκηση, γιά την οικονομική ζωή, την κατάσταση των υπηρεσιών υγείας και την εσωτερική και εξωτερική ασφάλεια της χώρας , δεν θα μπορούσε να έχει άλλη επιλογή. Οποιαδήποτε κυβέρνηση κι αν ήταν στη θέση της θα έκανε το ίδιο" !
(Yearbook of the International Law Commission, 1980, Volume I, page 25).
Σημειώστε πως αναφερόμεθα στην δικτατορική κυβέρνηση του Ιωάννου Μεταξά. Το Διεθνές Δικαστήριο αποδέχθηκε το ελληνικό σκεπτικό, δικαιώνοντας την Ελλάδα, δημιουργώντας συνάμα και νομικό προηγούμενο που πολλές άλλες χώρες αργότερα επικαλέσθηκαν.Μία από αυτές,η Αργεντινή το 2003,αρνήθηκε να εφαρμόσει τα προγράμματα του ΔΝΤ και διέγραψε μονομερώς το μεγαλύτερο μέρος του χρέους της και με αυτό τον τρόπο προστάτευσε τον λαό της από την απόλυτη εξαθλίωση.Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας εδικαίωσε την στάση της Αργεντινής και εξαίρεσε μόνον τις υποχρεώσεις της προς ιδιώτες!

Με πιό απλά λόγια, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ κατέφυγε στο Μνημόνιο γιά να μπορέσει με "νόμιμο τρόπο" να ρευστοποιήσει τον μισθό, το μεροκάματο, την σύνταξη, τις οικονομίες και την εργασία του ελληνικού λαού καθώς και τον δημόσιο πλούτο της Πατρίδας μας , ώστε να ικανοποιηθούν τα διεθνή τοκογλυφικά συμφέροντα...

Η Ελληνική Ιστορία όμως διδάσκει σε όσους την σέβονται και την άλλη, την επώδυνη και ταπεινωτική πλευρά :
Το 1843, η Πατρίδα μας ευρέθη σε αδυναμία αποπληρωμής του διεθνούς χρέους της. Οι τόκοι που έπρεπε κάθε χρόνο να καταβάλλονται ήταν 7 εκατομμύρια δραχμές και ισοδυναμούσαν με το 50% των εσόδων του ελληνικού κράτους. Τα μέτρα λιτότητας που είχαν ληφθεί δεν απέδιδαν και η ελληνική κυβέρνηση εζήτησε νέο δάνειο από τι μεγάλες δυνάμεις , ώστε να αποπληρώσει τα παλαιά. Οι μεγάλες δυνάμεις αρνήθηκαν και
προέβησαν στην έκδοση καταδικαστικού πρωτοκόλλου εκβιάζοντας την Ελλάδα να αποδεχθεί την υπογραφή Συμφωνίας (Μνημονίου). Προκειμένου να εξασφαλισθεί η τήρηση του Μνημονίου, οι ξένοι πρεσβευτές (Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσσίας),απαιτούσαν να παρευρίσκονται στις συνεδριάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου! Προσέξτε μερικά από τα μέτρα που αναγκάσθηκε να πάρει η ελληνική κυβέρνηση τότε, γιά την ικανοποίηση των ξένων δανειστών της :

1. Απολύθηκε το 35% των δημοσίων υπαλλήλων και μειώθηκε κατά 20% ο μισθός όσων παρέμειναν.
2. Σταμάτησε η χορήγηση όλων των συντάξεων (αυτές εχορηγούντο σε ειδικές κατηγορίες πολιτών, μόνον).
3. Μειώθηκαν κατά 60% οι στρατιωτικές δαπάνες. Αντί μισθού, οι στρατιωτικοί ελάμβαναν χωράφια.
4. Αυξήθηκαν οι δασμοί και οι φόροι χαρτοσήμου.
5. Απολύθηκαν όλοι οι μηχανικοί του Δημοσίου και σταμάτησαν όλα τα δημόσια έργα.
6. Καταργήθηκαν εντελώς όλες οι υγειονομικές υπηρεσίες του Κράτους.
7. Απολύθηκαν όλοι οι οι υπάλληλοι του Εθνικού Τυπογραφείου, όλοι οι δασονόμοι, όλοι οι δασικοί υπάλληλοι και οι μισοί καθηγητές του Πανεπιστημίου.
8. Καταργήθηκαν όλες οι διπλωματικές αποστολές στις χώρες του Εξωτερικού.
Οι ξένοι δανειστές μας κατάφεραν να εισπράξουν μικρό μέρος των οφειλομένων χρημάτων τους, η Πατρίδα μας όμως εξαθλιώθηκε.

Τα ίδια θα συμβούν και σήμερα αν το Συμβούλιο της Επικρατείας δεν απορρίψει τις
έωλες εισηγήσεις των κυριών εισηγητριών Μαίρης Σάρπ και Σπυριδούλας Χρυσικοπούλου. Έχει πολλούς λόγους να το κάνει και να αποδώσει στον ελληνικό λαό την αξιοπρέπεια που μιά ανίκανη κυβέρνηση του εχει ήδη αφαιρέσει.

Μιχάλης Σ. Βάρδας
Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής (2004-2008),
Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός,
Αθήνα.


Εδημοσιεύθη στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ την 4η Δεκεμβρίου 2010, υπό τον
τίλον " Ας ακολουθήσουμε το παράδειγμα του Ιωάννου Μεταξά" .

Απάντηση Μιχάλη Βάρδα στον Μάκη Βορίδη. Το επαχθές Μνημόνιο.

Υπ΄όψη Κυρίου Δημ. Ζαφειρόπουλου, Διευθυντού.

Κύριε Διευθυντά,

Στο πρόσφατο (13/11/2010) φύλλο της εγκρίτου εφημερίδας σας, δημοσιεύεται
πολυθεματική συνέντευξη του φίλου και συναγωνιστού Μάκη Βορίδη.
Επειδή σε αυτήν θίγονται κάποια ζητήματα στα οποία τυχαίνει να έχω διαφορετική
άποψη από τον Μάκη Βορίδη, θεώρησα χρήσιμο και σκόπιμο να τις εκφράσω
δημοσίως προκειμένου να αναπτυχθεί - επί τέλους - ένας ευπρεπής και γόνιμος
διάλογος που θα συντελέσει στην παραγωγή Πολιτικής, της οποίας την έλλειψη
μπορούμε , οι πιό πολλοί από εμάς, εύκολα να διαπιστώσουμε. Η έκπτωση και
η παρακμή της Πολιτικής στις ημέρες μας είναι η κυριώτερη αιτία της Κρίσης που
διέρχεται η Πατρίδα μας. Μιάς Κρίσης βαθειάς και πολυεπίπεδης.

Δεν συμφωνώ με την άποψη ότι ο ΛΑ.Ο.Σ. δεν είχε πτώση ποσοστών. Πτώση υπήρξε
και εκυμάνθη περί το 15-20%. Είναι θέμα απλής αριθμητικής αυτή η διαπίστωση και
θα πρέπει το Κόμμα μας να μελετήσει τους τρόπους διά των οποίων η εκλογική του Δυναμική θα μπορέσει να ανακάμψει. Όλοι γνωρίζουμε ότι η ψήφιση , από κοινού με το ΠΑΣΟΚ, του Μνημονίου (της δανειστικής σύμβασης με το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ) και η,
πολιτικά και κοινωνικά, αδύναμη επιχειρηματολογία μας, φέρουν το κύριο βάρος της
εκλογικής μας μείωσης που ενδέχεται να μετεξελιχθεί και σε συρρίκνωση της ευρύτερης πολιτικής μας επιρροής, αν δεν γίνουν σύντομα οι αναγκαίες διορθωτικές κινήσεις σε ιδεολογικό επίπεδο αλλά και σε επίπεδο πολιτικής και οργανωτικής τακτικής .

Δεν συμφωνώ με την αντίληψη ότι η αντιμνημονιακή πολιτική της Ν.Δ. φταίει γιά την
ενίσχυση της Αριστεράς. Αν δηλαδή η Ν.Δ. είχε συνταχθεί υπέρ του Μνημονίου ,
...θα εμειώνοντο τα ποσοστά της Αριστεράς ; Δεν χρειάζεται πολλή σκέψη γιά να
αντιληφθεί και ο πιό απλοϊκός Έλληνας πολίτης ότι σε μιά τέτοια περίπτωση θα
είχε καταστεί η Αριστερά στην λαϊκή συλλογική συνείδηση,ο πιό γνήσιος και ο αποκλειστικός προστάτης των συμφερόντων της Χώρας! Δεν μας φταίει λοιπόν η ρητορική της Αριστεράς. Ας την μελετήσουμε όμως προσεκτικά. Θα μπορέσουμε ίσως να θεραπεύ
σουμε δικά μας ανομήματα.

Συμφωνώ με την αντίληψη του Μάκη Βορίδη ότι το Μνημόνιο είναι το αποτέλεσμα της
διαχρονικής ανεπάρκειας του δικομματισμού και του πολιτικού μας συστήματος.
Θα μπορούσε αυτή να αποτελέσει αφορμή και αιτία σεμιναρίων ιδεολογικών, πολιτικών
προβληματισμών που θα διεξήγοντο υπό την μορφήν debates ή άλλων, σε κάποια
αβλαβή και προστατευμένα φιλοσοφικά σπουδαστήρια. Η διαπίστωση όμως αυτή
δεν προσφέρει απολύτως τίποτε στην αντιμετώπιση της μεγάλης και πρωτοφανούς
υποθήκευσης της εθνικής μας περιουσίας και στην κατάλυση της εθνικής μας
ανεξαρτησίας που επιτάσσει το Μνημόνιο. Γιατί έπρεπε εμείς, ένα μικρό συντηρητικό
λαϊκό κόμμα να συμπράξει με το "αριστερό" ΠΑΣΟΚ που διέθετε άνετη κοινοβουλευτική
πλειοψηφία 160 εδρών στην Ελληνική Βουλή ; Γιατί δεν αφήσαμε το ΠΑΣΟΚ να
ψηφίσει μόνο του το επαχθές Μνημόνιο ; Γιατί ;

Ας σημειωθεί ότι επί έξι περίπου μήνες, από τον Οκτώβριο 2009 μέχρι και τον Μάρτιο 2010, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν έχασε ευκαιρία να υπονομεύει την πιστοληπτική ικανότητα της Χώρας μας με σωρεία παραλείψεων και ατυχών δηλώσεων (Τιτανικός, εξάσφαιρα πιστόλια, ανυπαρξία...σιέλου στα ασφαλιστικά μας ταμεία και πολλά άλλα).

Η Πατρίδα μας ελάχιστα επιχειρήματα διαθέτει, αγαπητέ Μάκη, για να επαναδιαπραγ
ματευθεί το δημόσιο χρέος της, όπως φαίνεται να ελπίζεις. Πρακτικά κανένα επιχείρημα
δεν διαθέτει γιά να βελτιώσει την θέση της. Το Μνημόνιο αποτελεί ήδη μέρος και
αναπόσπαστον τμήμα της Ελληνικής ζοφεράς πραγματικότητας !

Το Μνημόνιο , μεταξύ άλλων, προβλέπει :
1. Την απαλλαγή των ευρωπαϊκών τραπεζών από το "τοξικό" ελληνικό χρέος και την
μεταφορά του σε χώρες της ΕΕ, στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, απ΄όπου
θα γίνει και η διαχείρισή του.
2. Την αλλαγή του Δικαίου που διέπει το χρέος μας, από το Ελληνικό στο Αγγλικό,
καταργώντας ένα μοναδικό πλεονέκτημα της Πατρίδας μας .(Ίσως οι πιό πολλοί δεν
γνωρίζουν ότι το 90% περίπου του ελληνικού δημόσιου χρέους διείπετο από το Ελληνικό
Δίκαιο, με τρόπο τέτοιο που έδινε στην Ελλάδα το δικαίωμα, σε οποιαδήποτε χρονική
στιγμή να προβαίνει σε αλλαγή της Νομοθεσίας της και να υποχρεώνει τους δανειστές της
να συμμετέχουν σε αναδιάρθρωσή του του,κάτι πολύ θετικό γιά την Ελλάδα αλλά όχι γιά τους δανειστές της !).
3. Την επιβάρυνση του ελληνικού χρέους με ΕΜΠΡΑΓΜΑΤΕΣ ΑΣΦΑΛΕΙΕΣ επί της
ελληνικής περιουσίας δημόσιας και ιδιωτικής.
4. Την εποπτεία και τον έλεγχο της ελληνικής Οικονομίας και την υποχρέωση της Πατρίδας μας να υπακούει στις όποιες υποδείξεις και εντολές των δανειστών της, ώστε να εξασφαλισθεί στον μέγιστο δυνατό βαθμό, η αποπληρωμή των δανείων της προς αυτούς.

Στην διάρκεια της προσεχούς δεκαετίας ή δεκαπενταετίας, η Πατρίδα μας θα συνεχίσει
να βαδίζει στην σήραγγα μίας οικονομικής, άνευ όρων, παράδοσης στους δανειστές της,
έχοντας υποθηκεύσει την ιδιωτική και δημόσια περιουσία της και κάνοντας τα πάντα
προκειμένου να εξασφαλίσει τα δικά τους συμφέροντα, ελπίζοντας ότι μετά την δική της
οικονομική και κοινωνική καταστροφή, θα έρθει η ώρα της λήψης του "αντίδωρου" γιά
τα όσα δεινά θα έχει μέχρι τότε υποφέρει, μόνον γιά να καταλάβει, τελικά, ότι το
τίμημα που πλήρωσε ήταν εξαιρετικά υψηλό.

Μιχάλης Σ. Βάρδας
Πρώην Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής,
Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός,
Αθήνα.


Εδημοσιεύθη στην Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ των Αθηνών , την 21ην Νοεμβρίου 2010.

«Η κατάρρευση της Αυτοκρατορίας. Το Βυζαντινό Μάθημα»

Την ιδέα της ταινίας «Η κατάρρευση της Αυτοκρατορίας. Το Βυζαντινό Μάθημα», την συνέλαβε ο Ηγούμενος της Ι.Μ. Σρέτενσκυ (Εισοδίων), Μόσχα, Αρχιμανδρίτης Τύχων (50), που είναι ταυτόχρονα ο σεναριογράφος, σκηνοθέτης και αφηγητής της ταινίας. Ο π. Τύχων είναι ένας προβεβλημένος κληρικός της Ρωσικής Εκκλησίας, που ανασυγκρότησε την Μονή Σρέτενσκυ και λέγεται ότι είναι ο πνευματικός του Β. Πούτιν.

Ντοκυμαντέρ - Η κατάρρευση της αυτοκρατορίας. Το Βυζαντινό μάθημα from p-andr on Vimeo.

Το γύρισμα της ταινίας χρηματοδοτήθηκε το 2007 από το Κρατικό κανάλι «Rossija», όπως και η γνωστή για την επιτυχία της ταινία Αντί για άλλη εισαγωγή στη ταινία παραθέτουμε σε μετάφραση μέρος σχολίου του Alexandr Krutov, Προέδρου του Διεθνούς Ιδρύματος Σλαβικών Γραμμάτων & Πολιτισμού και αρχισυντάκτη του περιοδικού «Rousskii Dom» (Ρωσικός Οίκος), πού εκφράζει την θετική απήχηση που είχε η ταινία σε ευρεία στρώματα του κοινού στη Ρωσία και γράφει:
«Ήδη για δεύτερη εβδομάδα δεν ησυχάζουν τα πάθη γύρο από την ταινία «Η κατάρρευση της Αυτοκρατορίας. Το Βυζαντινό Μάθημα». Τι ήταν αυτό που ανάγκασε τους κριτικούς ξανά και ξανά να μιλάνε για την ταινία? Γιατί προκάλεσε αφενός τέτοιον θυελλώδη ενθουσιασμό και αφετέρου την έντονη κριτική, που έφτανε μέχρι προσβλητικών εκδηλώσεων?
Γεγονός είναι, ότι είχαμε πολύ καιρό να δούμε στις οθόνες της τηλεόρασης μια ταινία, που θα ανάγκαζε τους τηλεθεατές να αναρωτηθούν: τι είναι τέλος πάντων ο άνθρωπος? Για ποιόν λόγο τον έστειλε ο Θεός στη γη? Τι είναι η αιωνιότητα? Και σήμερα επί τέλους είδαμε την άποψη ενός Ορθοδόξου για τον Κόσμο και την Ιστορία.
Δεν είδαμε ένα σίριαλ η ένα βίντεο-κλιπ, αλλά μία ολοκληρωμένη άποψη, που μας παρουσιάζει μία σαφή ιδέα, μία σαφή άποψη της εικόνας του κόσμου από έναν Ορθόδοξο άνθρωπο.
Ονομάστε μου άλλη μια ταινία που να έχει προκαλέσει τόση συγκίνηση, κραυγές, ενθουσιασμό, κακόπιστη και πρόστυχη κριτική, υστερικό σκάλισμα μέχρι και στις μικρολεπτομέρειες. Ίσως «ΤΟ ΝΗΣΙ» του Παύλου Λουγγίν. Αλλά εκείνο ήταν μια καλλιτεχνική ταινία και όχι ντοκιμαντέρ.
Το θεωρώ θετικό ότι τώρα μετά την κυκλοφορία της ταινίας του π. Τύχvωνα, μπορούμε όχι απλώς να συζητάμε για ορθόδοξη δημοσιογραφία, διότι έχουμε μπροστά μας μια κορυφαία ορθόδοξη δημοσιογραφία.
Έχει σημασία ότι το δημιούργημα δεν είναι ενός κοσμικού δημοσιογράφου, αλλά ενός μοναχού, που έδειξε σαφέστατα ότι υπάρχει μια Ορθόδοξη θεώρηση του κόσμου, όταν η εικόνα παρουσιάζεται στο σύνολό της και όχι κατά ξεχωριστές εποχές, δηλ. όταν την Ιστορία την εξετάζουμε σαν μια ενιαία σύνδεση εποχών, σαν ένα ενιαίο σύνολο».

Μετάφραση Κ. Μεϊχανετζίδη από τη ιστοσελίδα www.pravoslavie.ru

πηγή: vizantia.info/docs/74.htm

Το Ρωσσικό Πολεμικό Ναυτικό τιμά την Ελληνική Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου

1. Παρακολουθήστε αυτό το videο με το άγημα του ρωσσσικού πολεμικού ναυτικού
2. Προσέξτε την απουσία ελληνικού αγήματος (λόγω οικονομιών ;)
3. Διαπιστώστε την έκλειψη της ελληνικής ιστορικής μνήμης.

αποδίδει

Δηλώσεις Χριστόφια (συνέχεια). Μύθοι και εθνικές αυταρέσκειες.

Μέσω των φιλόξενων στηλών της ιστοσελίδας antinews.gr , απάντησα σε άρθρο του διακεκριμένου αρθρογράφου της "Καθημερινής" Σταύρου Λυγερού , ο οποίος με σοβαρή επιχειρηματολογία και αυστηρή δημοσιογραφική συλλογιστική έψεγε τον Κύπριο Πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια γιά τις θεωρηθείσες ως ανθελληνικές αναφορές του στην "εισβολή και των δύο μητέρων πατρίδων στην Κύπρο το 1974", μιλώντας πρόσφατα σε εκδήλωση του ινστιτούτου Βrookings των ΗΠΑ.

Με πολύ ενδιαφέρον αλλά και κάποια έκπληξη διεπίστωσα ότι η διαφωνία μου προς τις απόψεις και τις θέσεις του Σταύρου Λυγερού, προκάλεσε σειρά διαφωνιώνκαι αντιρρήσεων από πολλούς τακτικούς επισκέπτες της ιστοσελίδας.

Επιθυμώ λοιπόν να επαναλάβω και να διευκρινίσω κάποια σημεία των αναφορών μου και να απαντήσω σε όσους με ευπρέπεια διετύπωσαν την διαφωνία τους. Η διαφωνία είναι απαραίτητη γιά την παραγωγή Πολιτικής. Όταν όλοι συμφωνούμε, η Πολιτική ακυρώνεται και παρακμάζει.

Η πολιτική και ιστορική ανάλυση που επιχείρησα, έχει πολλά επίπεδα λειτουργίας και μπορεί , στην πιό καλή περίπτωση, να διαπιστώσει ρεύματα, τάσεις και κινητήριες δυνάμεις. Δεν είναι, φυσικά,σε θέση να προβλέψει γεγονότα ή την εξέλιξη όσων από αυτά απλώς πιθανολογούνται.

Στην βάση της πιό πάνω γενικής εννοιολογικής κλίμακας, επιθυμώ να επιμείνω στα εξής :

1. To καθεστώς (δικτατορία) της 4ης Αυγούστου, δεν είχε καμμία λαϊκή υποστήριξη ή (έστω) αποδοχή. Τα νησιά μας ήταν γεμάτα πολιτικούς εξορίστους, αντιφρονούντες προς το καθεστώς, αλλά και από απλούς πολίτες οι οποίοι είχαν κριθεί "ύποπτοι" από την "εθνική κυβέρνηση". Ο Ιωάννης Μεταξάς, αποφάσισε μόνος του τον πόλεμο κατά της Ιταλίας (στις 3 το πρωϊ της 28ης Οκτωβρίου 1940), κανέναν δεν ρώτησε από πριν, η Ελλάδα ενίκησε την Ιταλία και εδοξάσθη. Η 28η Οκτωβρίου εκηρύχθη έκτοτε και εορτάζεται ως εθνική επέτειος. Αν ο πόλεμος αυτός είχε χαθεί, θα εορτάζαμε την 28η
Οκτωβρίου ; Γιατί δεν εορτάζουμε και την 6η Απριλίου 1941 , επέτειο της Γερμανικής εισβολής ;;

2. Ο Γεώργιος Παπανδρέου έστειλε την ελληνική μεραρχία στην Κύπρο με έγκριση και εντολή των ΗΠΑ, εν όψει των διεργασιών που ευρίσκοντο τότε σε εξέλιξη γιά την σύνταξη και επιβολή του Σχεδίου Άτσεσον, απεσύρθη δε κατά τον ίδιο τρόπον όταν εξέλιπαν οι λόγοι της παραμονής της στην Μεγαλόννησο,όταν δηλαδή ο Πρόεδρος Μακάριος απέρριψε το Σχέδιο Άτσεσον ! Ο κ. Φ. Κρανιδιώτης φαίνεται πως διαφωνεί με την αναφορά αυτή. Θεωρεί ότι επρόκειτο περί "τσαμπουκά" του Γέρου (υποκοριστικό του
Γ. Παπανδρέου) προς τους Αμερικανούς. Δεν συμμερίζομαι τέτοιες απόψεις. Δεν χωρούν
"τσαμπουκάδες" προς τις ΗΠΑ, όταν διακυβεύονται ύψιστα γεωπολιτικά συμφέροντα της Υπερδύναμης στην ευρύτερη περιοχή της εγγύς Ανατολής, πολύ δε περισσότερον όταν το σύνολον του πολεμικού μας υλικού (Στρατού, Ναυτικού, Αεροπορίας) ήταν αμερικανικής κατασκευής και προέλευσης και θα ήταν αδιανόητη ακόμη και η σκέψη ότι θα μπορούσε η Ελλάδα να εξαπατήσει ή να παραπληροφορήσει την πανίσχυρη Σύμμαχό της ! Θυμίζω , ότι γιά την απομάκρυνση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο, πρωτοστατούσε ο Πρόεδρος Μακάριος, ο μετέπειτα ανακηρυχθείς σε Εθνάρχην...

3. Η πραξικοπηματική ενέργεια του "χουντικού" καθεστώτος των Αθηνών κατά του Προέδρου Μακαρίου εκδηλώθηκε την 15ην Ιουλίου 1974, με σκοπό την φυσική εξόντωσή του και την ανακήρυξη της Ένωσης της Κύπρου με την μητέρα Ελλάδα (έτσι διεκήρυτταν τα πολλαπλά ανακοινωθέντα του στρατιωτικού καθεστώτος της Ελλάδας). Ακολούθησε, πέντε ημέρες μετά, η τουρκική εισβολή και κατοχή μέχρι των ημερών μας, του 40% του εδάφους της Κύπρου από τον τουρκικό στρατό. Τι θα είχε συμβεί αν η τουρκική αποβατική ενέργεια είχε αποτύχει; Θα είχεν επανέλθει ο Μακάριος στον θώκο του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας ή θα είχε ανακηρυχθεί η Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα και θα είχε γίνει αυτή αποδεκτή από τις μεγάλες Δυνάμεις της εποχής ; Μόνον υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε, ιδίως όταν δρουν οι μηχανισμοί της μαζικής ψυχολογίας και της διαμόρφωσης συλλογικών ταυτοτήτων και είναι τότε τα ερωτήματα αυτά βασανιστικά αλλά και αναπόδραστα μετά από την νέα ήττα του Ελληνισμού!

4. Ο Πρόεδρος της Κύπρου Μακάριος , στην επιστολή που είχε απευθύνει στον "χουντικό" Πρόεδρο της Ελλάδας στρατηγό Γκιζίκη, λίγες ημέρες πριν από την ανατροπή του, ζητούσε επιτακτικά και με φορτικότητα την ανάκληση όλων των Ελλήνων αξιωματικών που υπηρετούν στην Κύπρο ! Όλων !!
Αν η "χούντα" των Αθηνών υπέκυπτε στις αξιώσεις του Μακαρίου και απέσυρε τους Έλληνες αξιωματικούς από την Κύπρο, με ποιές στρατιωτικές δυνάμεις θα αντιμετώπιζε ο Μακάριος την πολύ πιθανή τουρκική εισβολή που ήταν επιμελώς μελετημένη και προετοιμασμένη , πολλούς μήνες πριν ; Χωρίς αξιωματικούς ; !

αναρτήθηκε στην antinews.gr την 14.10.2010

Μία άλλη προσέγγιση των δηλώσεων Χριστόφια. Απάντηση στον Σταύρο Λυγερό.

Σταλινικού τύπου προπαγάνδα από Χριστόφια


Tου Σταυρου Λυγερου

Δεν πρόκειται για άτυχη στιγμή. Ο Δημήτρης Χριστόφιας εννοούσε αυτό που είπε ενώπιον Αμερικανών εμπειρογνωμόνων για διεθνείς σχέσεις. Αντανακλά όχι κάποια τακτική σκοπιμότητα, αλλά τη στρατηγική του για το Κυπριακό. Γι' αυτό και δεν προέβη σε διορθωτική δήλωση. Καθένας, βεβαίως, δικαιούται να έχει τις απόψεις του. Κανείς, όμως, δεν δικαιούται να κατακρεουργεί την πραγματικότητα για να υπηρετήσει το ιδεολόγημά του.
Από τη δεκαετία 1950, οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν διαπράξει βαρύτατα πολιτικά σφάλματα στο Κυπριακό. Δυστυχώς, για την ΑΚΕΛική ηγεσία, όμως, η Ελλάδα δεν εισέβαλε ποτέ στην Κύπρο. Ο Γεώργιος Παπανδρέου έστειλε την ελληνική μεραρχία στη Μεγαλόνησο σε συμφωνία με τη νόμιμη κυβέρνηση Μακαρίου και για να αποτρέψει τουρκική εισβολή. Το ενδεχόμενο εισβολής δεν ήταν θεωρητικό. Υπενθυμίζουμε ότι στην κρίση του 1964, η εισβολή ματαιώθηκε όταν ο πρόεδρος Τζόνσον απείλησε ευθέως την Αγκυρα.
Το δικτατορικό καθεστώς διέπραξε εθνικό έγκλημα σε βάρος του κυπριακού Ελληνισμού σε δύο δόσεις: απέσυρε την ελληνική μεραρχία και μερικά χρόνια αργότερα, με το πραξικόπημα, έδωσε την αφορμή στους Τούρκους να εισβάλουν. Το έγκλημα διεπράχθη από μη νομιμοποιημένη δημοκρατικά ελληνική κυβέρνηση και ως εκ τούτου δεν μπορεί να χρεωθεί στην Ελλάδα, νοούμενη ως συντεταγμένη πολιτεία του ελληνικού λαού. Ακόμα όμως κι αν κάποιος ταυτίσει αυθαιρέτως τη δικτατορία με την Ελλάδα και πάλι δεν μπορεί να μιλήσει για εισβολή της Ελλάδας.
Ο Χριστόφιας γνωρίζει την πραγματικότητα. Τη διαστρέφει, όμως, για να καλλιεργήσει το ιδεολόγημα της κυπριακής ταυτότητας. Προϋπόθεση γι' αυτό, όμως, είναι η «αποελληνοποίηση» των Ελληνοκυπρίων. Γι' αυτό μίλησε για εισβολή της Ελλάδας, γι' αυτό εξαφανίζει τις ελληνικές σημαίες, γι' αυτό προσπαθεί να «αποελληνοποιήσει» τα ελληνοκυπριακά εκπαιδευτικά προγράμματα.
Οι εθνικές ταυτότητες, όμως, είναι κάτι πολύ πιο βαθύ και ουσιαστικό από πολιτικές κατασκευές για να ακυρώνονται από έναν πρόεδρο. Γαλουχημένος στα νάματα του σταλινικού βολονταρισμού, ο Χριστόφιας νομίζει ότι η εθνική συνείδηση είναι μολυβιά για να τη σβήσει με τη γόμα της εξουσίας. Κι όλα αυτά, όταν έχει απέναντί του τον τουρκικό στρατό κατοχής, το τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος του φανατικού εθνικιστή Ντερβίς Ερογλου και το πλήθος των Τούρκων εποίκων. Πώς τα αντιμετωπίζει; Αφήνει να εννοηθεί πως η λύση πρέπει να λαμβάνει υπόψη τα τουρκικά στρατηγικά συμφέροντα!
Αλλοτε, η «αγάπη» του ΑΚΕΛ για τους Τουρκοκύπριους «αδελφούς», υπαγορευόταν από τον κομμουνιστικό διεθνισμό। Σήμερα, υπαγορεύεται σε μεγάλο βαθμό από σκοπιμότητα. Μια λύση τύπου Ανάν, θα μετέτρεπε το ΑΚΕΛ σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη, αφού θα εισέπραττε τη μεγάλη πλειοψηφία των τουρκοκυπριακών ψήφων, που σύμφωνα με το Σύνταγμα πρέπει να δίνονται σε ελληνοκυπριακά κόμματα. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Ο άλλοτε φανατικός κομμουνιστής Χριστόφιας έχει συνειδητοποιήσει ότι μόνο εάν συνεχίσει να ευθυγραμμίζεται με τα γεωπολιτικά συμφέροντα των Αγγλοαμερικανών, θα παραμείνει «αγαπημένο παιδί» τους.


Στην πιό πάνω ανάλυση του κυρίου Σταύρου Λυγερού, που εδημοσιεύθη στην έγκριτη
πρωινή εφημερίδα των Αθηνών ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ υπάρχει η πιό κάτω απάντηση-διαφωνία:

Αισθάνομαι δυσάρεστα που αναγκάζομαι - πρώτη φορά - να διαφωνήσω μαζύ σας
κύριε Λυγερέ. Πως γνωρίζετε ότι δεν πρόκειται γιά κάποια, τακτικής σημασίας,
κίνηση του κυπρίου προέδρου και αποφαίνεσθε ότι οι επίμαχες δηλώσεις του
εκφράζουν την στρατηγική του ;

Ο Γεώργιος Παπανδρέου έστειλε μία ελληνική μεραρχία στην Κύπρο, όχι διότι
συμφώνησε με τον Μακάριο, αλλά διότι αυτό επέβαλαν τα Αμερικανικά συμφέρον
τα την εποχή εκείνη. Η μεραρχία απεσύρθη όχι λόγω εγκληματικής πρόθεσης ή
αμέλειας του δικτατορικού καθεστώτος των Αθηνών, αλλά διότι , μετά την εγκα
τάλειψη του Σχεδίου Άτσεσον, είχαν εκλείψει οι λόγοι γιά τους οποίους αυτή
είχε αποσταλεί . Η "χούντα" των Αθηνών απλά εκτέλεσε την εντολή της απόσυρ
σης. Φαντάζεσθε ότι η οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε να πράξει
διαφορετικά , να αντιταχθεί δηλαδή στις υποδείξεις των ΗΠΑ ; Ήταν μία
περίοδος (1964-1966) ίσως η μοναδική, στην μεταπολεμική Ιστορία μας, που τα
αμερικανικά συμφέροντα συνέπεσαν με τα ελληνικά. Και αυτό πρέπει να
πιστωθεί στον Γ. Παπανδρέου και στην κυβέρνησή του, άσχετα με τις μετέπειτα
εξελίξεις।

Το επιχείρημα της "μη νομιμοποιημένης δημοκρατικά ελληνικής κυβέρνησης" δεν
έχει κανένα πολιτικό ή ιστορικό στήριγμα . Αν η κυβέρνηση εκείνη η "μη νομιμο
ποιημένη" είχε καταφέρει ,να εξουδετερώσει τον Μακάριο, να κηρύξει την
Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, να επιτύχει την αναγνώριση του νέου status
quo από όλες τις μεγάλες δυνάμεις του Κόσμου, τι θα λέγαμε εμείς τώρα στους,
δικαίως, αδικηθέντες τούρκους και τουρκοκυπρίους που θα είχαν προσφύγει σε
όλους τους διεθνείς οργανισμούς διεκδικώντας την εφαρμογή του διεθνούς
δικαίου ; Τι θα λέγαμε ; Μήπως θα ζητούσαμε - δημοκρατικά - την επάνοδο στην προ της 15ης Ιουλίου 1974 κατάσταση ; Τι λέτε ; Αυτό θα κάναμε ή μήπως θα πανηγυρίζαμε μία τρίτη εθνική επέτειο κάθε χρόνο την 15ην Ιουλίου ;

Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου και ο Ιωάννης Μεταξάς δεν είχαν απολύτως
"καμμία δημοκρατική νομιμοποίηση" . Tο γεγονός αυτό,όμως ,καθόλου δεν τους εμπόδισε να
πολεμήσουν και να νικήσουν την Ιταλική αυτοκρατορία. Μήπως θα πρέπει ο Ελληνικός Λαός να νοιώσει ένοχος που και τότε είχε " μη δημοκρατικά νομιμοποιημένη κυβέρνηση" και να ζητήσει - έστω και τώρα - ταπεινά συγγνώμην από τους Ιταλούς ;

Σχολίασε ο/η Μιχάλης Σ. Βάρδας 03:06:50, Οκτώβριος 6th, 2010